Sankcja kredytu darmowego – co to jest i komu przysługuje

Podstawa prawna

Instytucję reguluje art. 45 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Przepis odsyła do katalogu obowiązków informacyjnych z art. 30 tej ustawy – to właśnie tam wymieniono elementy, które umowa kredytu konsumenckiego musi zawierać.

Sankcja nie działa automatycznie. Aby z niej skorzystać, konsument musi złożyć kredytodawcy pisemne oświadczenie. Dopiero od tego momentu zmienia się sposób rozliczenia umowy.

Jakie braki umowy najczęściej się rozważa

W praktyce spory dotyczą przede wszystkim sposobu przedstawienia kosztów kredytu i danych, które muszą być podane w chwili zawarcia umowy.

• błędnie wyliczona rzeczywista roczna stopa oprocentowania (RRSO)
• naliczanie odsetek od kredytowanej prowizji i innych kosztów
• brak lub nieprecyzyjne wskazanie całkowitej kwoty kredytu i całkowitego kosztu
• nieopisane zasady zmiany oprocentowania
• brak informacji o skutkach wcześniejszej spłaty lub o prawie do odstąpienia
• opłaty, których wysokości lub sposobu naliczania umowa nie określa

Co oznacza „kredyt darmowy”

Skuteczne powołanie się na sankcję oznacza obowiązek zwrotu samego kapitału, w terminach i w sposób przewidziany w umowie. Odsetki, prowizja, opłaty przygotowawcze i inne koszty odpadają. Jeżeli konsument zapłacił je wcześniej, powstaje roszczenie o ich zwrot.

To nie jest unieważnienie umowy. Kredyt nadal trzeba spłacić – tylko bez kosztów.

Czego sankcja nie obejmuje

Sankcja dotyczy kredytu konsumenckiego, a więc zaciągniętego przez osobę fizyczną na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą. Poza jej zakresem pozostają w szczególności kredyty firmowe oraz umowy przekraczające ustawowy limit kwotowy – piszemy o nim w osobnym wpisie.